صیاد شیرازی دیپلمش را که گرفت رفت دانشگاه افسری. لیسانس اش را که از آن دانشگاه گرفت ، یک دوره ی تخصصی توپخانه دید و شد استاد و در مرکز آموزش توپخانه اصفهان مشغول به تدریس شد. صیاد یک ارتشی مذهبی و مخالف رژیم شاه بود و به خاطر فعالیت های مبارزاتی اش دستگیر شد و تا پیروزی انقلاب در زندان ماند.با شروع غائله ضد انقلاب در کردستان،او به همراه شهید چمران و نیروهایشان نقش خیلی مهمی در پاکسازی منطقه ایفا کردند . در تمام سال های جنگ، صیاد بارها مجروح شد وبعد از بهبودی نسبی  

دوباره  به جبهه برگشت . اردیبهشت سا ل 66 به فرمان امام به درجه سرتیپی ارتقا پیدا کرد.

با عملیات مرصاد دفاع هشت ساله ی مردم ایران نیز به پایان رسید. اما بازماندگان کینه ای عملیات مرصاد هنوز در جستجوی فرمانده ای بودند که باعث شکست و خواری آنان در مرداد 1367 شد.

پس از پایان جنگ ، صیاد شیرازی به عنوان رئیس بازرسی ستاد کل نیروهای مسلح مشغول به کار شد . مدتی بعد جانشینی این ستاد به او محول شد.

در دانشکده ی افسری تصمیم گرفت عملیات های بزرگ هشت سال دفاع مقدس را به دانشجویان تدریس کند . استقبال دانشجویان باعث شد برای نظام مند شدن این کار ، سازمانی به نام هیات معارف جنگ تشکیل دهد و تشکیل داد.او موفق شد در قالب هیات معارف جنگ فرماندهان بزرگ عملیات های مختلف را به دانشگاه افسری بیاورد تا از تجربیات آنان استفاده شود.

روز هجدهم فروردین مادر صیاد از عمره برگشت. در فرودگاه مشهد وقتی علی را در میانفرزندان و بستگان ندید ، فقط پرسید : پس علی کجاست؟

با قسم به هر چی که پیش او عزیز بود، فهماندند که علی صحیح و سالم است . فقط به خاطر جلسه ای در تهران نتوانسته سر وقت آنجا باشد .

اما مادر نگران بود و این نگرانی باعث شد که کارش به بیمارستان کشیده شود. در نیمه های شب وقتی چشم باز کرد علی را بالای سر خود دید. علی گفت :عزیز جان!

مادر باز از هوش رفت . اما صبح که به هوش آمد ، کسی متوجهش نشد. علی آنطرف تر با دکترها دور میز نشسته و صبحانه می خورد. مادر با دیدن علی حالش خوب شد و به همراه او به خانه برگشت.

همان شب علی به زیارت امام رضا رفت. نزدیک صبح به خانه مادر برگشت . بین راه نان سنگک، پنیر و خامه خرید. بساط صبحانه را خودش چید و همه را صدا زد.

سرانجام هنگام ظهر با مادر و خانواده خداحافظی کرد و با هواپیما به تهران بازگشت.

اکنون رهبران سازمان منافقین تصمیم داشتند ماموریت نا تمام فروردین 1361 را تمام کنند.

همسایگان در طول شب رفتگری را دیده بودند که ناشیانه خیابان را جارو می کرده و حرکات و نگاه  هایش  غیرعادی بوده است . ساعت 6:45 صبح 21 فروردین در خانه باز شد و ماشین صیاد بیرون آمد. منتظر ماند تا پسرش مهدی در پارکینگ را ببندد و بیاید. رفتگر ناشی به ماشین نزدیک شد . صیاد با دیدن رفتگر منتظر ماند . رفتگر یک پاکت نامه به سوی صیاد گرفت . صیاد پاکت را گرفت و باز کرد. ناگهان صدای گلوله در کوچه پیچید.خون روی پیراهن مهدی که نزدیک شده بود شتک زد . مهدی گیج و منگ  به پدر نگاه کرد. خون از سر و سینه ی صیاد می جوشید . رفتگر ناشی دوید و سوار ماشین پیکانی که منتظرش بود شد و فرار کرد. مهدی فریاد کشید، فریادی که فقط خودش آنرا شنید.

صبح روز 22 فروردین ، مردم تهران به نمایندگی از همه ی ایران ، سیاهپوش و مغموم به تشییع قهرمان سال های نبرد آمدند. ابتدا رهبر انقلاب در ستاد کل نیرو های مسلح بر تابوت صیاد فاتحه خواند ، سپس بر سر جنازه ی بزرگ مردی که همیشه خود را ((سرباز کوچک اسلام )) می نامید نشست و بر تابوت بوسه زد.

روی دستان مردم عزادار تابوت سرداری تشییع شد که یکی از بازماندگان سلحشوران ایران زمین بود . سلحشوری به نام : علی صیاد شیرازی